มีอยู่วันหนึ่ง ข้าพเจ้าเข้าชมการบันทึกเทปละครของสถานีโทรทัศน์ ไต้หวัน พวกเขาส่วนใหญ่เป็นนักแสดงที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ

ในจํานวนนั้นมีอยู่คนหนึ่ง ไม่เพียงเป็นนักแสดงฝีมือดี ทั้งยังเป็น นักเขียนบทมือฉกาจ เป็นผู้กํากับการแสดงยอดเยี่ยม เคยกํากับการแสดง ภาพยนตร์ที่แปลกแหวกวงการ ได้รับเสียงปรบมือจากการประกวดภาพยนตร์มาแล้ว บุคคลเช่นนี้ย่อมต้องกอปรด้วยสติปัญญา มีภูมิความรู้อย่างสูง จู่ๆ เขาพูดกับข้าพเจ้าว่า “ผมไม่เคยอ่านนวนิยายกําลังภายในมาก่อน ลองส่งเรื่องที่คุณเห็นว่าดีที่สุดให้ผมอ่าน ผมจะดูว่าในนวนิยายกําลังภายในเขียนอะไรกันแน่?”

ข้าพเจ้ายิ้ม ข้าพเจ้าได้แต่ยิ้ม ทั้งนี้เพราะข้าพเจ้าเข้าใจความหมายของเขา

เขาเห็นว่านวนิยายกําลังภายในไม่คู่ควรอ่าน เวลานี้ที่อยากอ่าน เพียงแต่เพราะว่าข้าพเจ้าเป็นสหายของเขา มิหนําซ้ำบังเกิดความสงสัยอยากรู้อยู่บ้าง

เขาเห็นว่านักอ่านนวนิยายกําลังภายในต้องไม่ใช่ชนชั้นเช่นเขา ไม่ใช่ปัญญาชนชั้นสูงที่มีหัวก้าวหน้าเด็ดขาด

ปากเขาถึงแม้บอกว่าอยากอ่าน แท้ที่จริงในใจได้ปฏิเสธคุณค่าของนวนิยายกําลังภายในตั้งแต่แรก

และเขาความจริงไม่เคยอ่านนวนิยายกําลังภายใน ไม่ทราบว่าในนวนิยายกําลังภายในเขียนถึงอะไรกันแน่

ข้าพเจ้าไม่โทษว่าเขา มิใช่สืบเนื่องจากเขาเป็นสหาย จึงไม่โทษว่าเขา หากแต่สืบเนื่องจากนวนิยายกําลังภายในปลูกฝังทัศนคติที่หยั่งรากลึกล้ำแก่ผู้คนชนิดหนึ่งจริงๆ ทําให้ผู้คนเห็นว่าต่อให้ไม่อ่าน ก็ล่วงรู้เนื้อหาของมันได้

บุคคลที่มีทัศนคติเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เขาคนเดียว มีคนจํานวนมาก เคยพูดคําพูดเช่นนี้ต่อข้าพเจ้า ท่าทีและความรู้สึกตอนที่พูดแทบตรงกัน

ทั้งนี้เพราะนวนิยายกําลังภายในเขียนมากเกินไป จนกลายเป็นรูปแบบที่แน่นอน หากแม้นมีคนเขียนให้ลี้ลับกว่าเดิม จะถูกยึดถือเป็น ความ “แปลกใหม่” เนื้อเรื่องพลิกแพลงกว่าเดิม จะถูกยึดถือว่าเป็นการ “เปลี่ยนแนว” ซึ่งความจริงไม่ได้หลุดพ้นจากรูปแบบชนิดนี้

ความ “แปลกใหม่” และการ “เปลี่ยนแนว” ไม่ได้หมายความเช่นนี้

นักประพันธ์นามอุโฆษของโลกรู้จักให้ข้อสังเกตอันแหลมคม จินตนาการอันบรรเจิดของพวกท่าน สลักเสลานิสัยใจคอมนุษย์ แสดงออกถึงจุดยืนของพวกท่าน ทําให้นักอ่านนอกจากจะทุกข์สุขตื้นตันไปกับตัวละครในนวนิยายของพวกท่าน ยังสามารถทําความเข้าใจกับผู้คนและเรื่องราวในโลกอย่างลึกซึ้งกว่าเดิม กว้างไกลกว่าเดิม

รูปแบบแห่งการแสดงออกของพวกท่าน มักบันดาลให้ผู้คนต้องโห่ร้องชมเชยออกมา

พล็อตเรื่องทั้งหลายทั้งปวงนี้ วิธีการเขียนอันหลากหลายนี้ นวนิยายกําลังภายในก็นํามาใช้ได้เช่นกัน เหตุใดพานไม่มีคนทดลองเขียน?

ผู้ใดกําหนดกฎเกณฑ์ว่านวนิยายกําลังภายในต้องเขียนอย่างตายตัว ค่อยถือเป็นนวนิยายกําลังภายในอันเที่ยงแท้มาตรฐาน?

นวนิยายกําลังภายในก็เป็นเช่นเดียวกับนวนิยายประเภทอื่น ขอเพียงท่านสามารถดึงดูดใจนักอ่าน ทําให้นักอ่านเต็มตื้นไปกับตัวละคร และเรื่องราวที่ท่านจินตนาการขึ้น ก็ถือว่าท่านประสบความสําเร็จ

มีคนบอกว่า เจาะต่อซังเกียว (ลูกปลาน้อยเซียวฮื้อยี้) เป็นนวนิยายกําลังภายในที่ประสบความสําเร็จอย่างยิ่งยวด

แต่ข้าพเจ้าเองเห็นว่า หนังสือเรื่องนี้เขียนอย่างไร้เดียงสาเกินไป

ดังนั้นตอนนี้ข้าพเจ้าหวังว่าสามารถตัดทอนส่วนที่ค่อนข้างไร้เดียงสาในหนังสือเรื่องนี้ทิ้งไป ทําให้หนังสือเรื่องนี้เป็นนวนิยายกําลังภายในที่ไม่ไร้เดียงสาเกินไปนัก

หวังว่าเจาะต่อซังเกียว (ลูกปลาน้อยเซียวฮื้อยี้) ที่ผ่านการแก้ไขปรับปรุงนี้ สามารถตัดทอนส่วนที่ไม่จําเป็น ไม่เจริญวัย และไม่พอใจทิ้งไปได้บ้าง

โก้วเล้ง

แสดงความคิดเห็นและให้คะแนน

0 / 5 คะแนน

0 คน
5
0 คน
4
0 คน
3
0 คน
2
0 คน
1
0 คน
ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้
คำนำผู้แต่ง